Նորություններ

Ոստիկանությունն իմ տունն է, իմ կոչումը. Նելլի Դուրյան

Իրավաբան.net-ը շարունակում է «Ոստիկան հայուհիներ» հատուկ նախագիծը: Այս անգամ մեր զրուցակիցը ՀՀ ոստիկանության քրեական հետախուզության գլխավոր վարչության անչափահասների իրավունքների պաշտպանության և ընտանեկան բռնության դեմ պայքարի վարչության պետ, ոստիկանության գնդապետ Նելլի Դուրյանն է:

Վերջինս ժպիտը դեմքին և հիացմունքով է պատմում իր աշխատանքի մասին:

«Ես ուրախությամբ ու հաճույքով եմ անում իմ աշխատանքը, ես հարգում եմ իմ աշխատանքը, գիտակցում եմ դրա կարևորությունը». Նելլի Դուրյան

– Ձեր ծնողները ոստիկան լինելով ինչպե՞ս են վերաբերել ոստիկան դառնալու Ձեր ընտրությանը:

– Հայրիկս չէր խոչընդոտում, իսկ մայրիկս դեմ էր ընտրությանս: Փորձում էր խոչընդոտել՝ գիտակցելով, որ այն շատ ծանր աշխատանք է կնոջ համար: Ցանկանում էր, որ իր դուստրն առավել հեշտ աշխատանք անի: Սակայն, ոստիկան դառնալու իմ ցանկությունը շատ մեծ էր: Բավական համառ գտնվեցի, և այսօր շատ ուրախ եմ կատարածս ընտրության համար: Տարիների ընթացքում ծնողներս էլ համոզվեցին, որ ճիշտ էր իմ ըտրությունը, դա իմն էր, այն էր, ինչ որ ես երազում էի:

– Ինչո՞ւ հենց ոստիկան: Կա՞ր որևէ խթան:

– Ոստիկան դառնալու ցանկությունն ինձ մոտ առաջ եկավ 10-րդ դասարանում, մինչ այդ նման բան չկար:

Իմ ծնողներն էին ոստիկան, և աչքս սովորել էր համազգեստին: Շատ էի սիրում համազգեստը: Սա ոստիկանի մասնագիտությունն ընտրելուս առաջին խթանն էր:

Երկրորդ պատճառն այն էր, որ ես, լսելով ծնողներիս աշխատանքային խոսակցությունները, հետաքրքրվում էի դրանցով: Հայրս քննիչ էր և ստանում էր գրականություն, որը մեկ-մեկ բերում էր տուն: Ծանր հանցագործությունների բացահայտումներն իմ մեջ հետաքրքրություն շարժեցին: Շատ հետաքրքիր էր, թե ինչպես էին տեղի ունենում դրանք:

DSC00005 copy-Ձեզ այլ բնագավառում պատկերացնո՞ւմ եք:

– Այլ բնագավառում ինձ չեմ պատկերացրել և չեմ էլ պատկերացնում: Եթե պատկերացնեի, նման հնարավորություն ունեցել եմ քաղաքացիական հիմնարկում աշխատելու, աշխատանքս կփոխեի: Անգամ այլ աշխատանքի անցնելու առաջակություններն եմ ծանր տանում, երբ ինձ հանկարծ համակարգից դուրս եմ տեսնում:

Ոստիկանությունը կարծես իմ տունն է, իմ կոչումը: Ես ամեն առավոտ սիրով եմ գնում աշխատանքի: Իհարկե, երբեմն եղել են հիասթափության պահեր, բայց ես դրանք շատ արագ հաղթահարել եմ:

 -Արդյո՞ք դժվար չէ կին ոստիկան լինելը:

Ցանկացած աշխատանք, որն ուզում ես լավ անել՝ դժվար է: Ոստիկանի աշխատանքը միանշանակ առավել դժվար է, քանի որ դա ուժային կառույց է: Կին ոստիկանի համար առավել դժվար է անել այնպիսի աշխատանք, որն օպերատիվ բնույթ ունի: Օրինակ՝ իմ աշխատանքը: Բայց եթե կինը ցանկություն ունի, իր մեջ այդ ներուժն ու ձգտումն ունի՝ կարող է շատ լավ օպերատիվ աշխատող դառնալ:

-Ինչպիսի՞ն եք Դուք ընտանիքում: Ոստիկանին բնորոշ կոպտությունը չի՞ խանգարում ընտանեկան հարաբերություններին:

-Իհարկե դժվար է համատեղել աշխատանքը և ընտանիքը, բայց քանի որ ես ինքս շատ եմ սիրում իմ աշխատանքը, չեմ գիտակցում, որ ինձանից որևէ բան է գնում: Բայց ես չեմ բողոքում, քանի որ դա իմ ընտրությունն է, և որևէ այլ բանի հետ չեմ փոխի:

DSC00003 copy-Երբևէ ստիպված եղե՞լ եք ընտրություն կատարել, որի արդյունքում հաղթել է ոստիկանի մասնագիտությունը:

– Երբևէ ստիպված չեմ եղել ընտրություն կատարելու: Իհարկե, նման առիթ կլիներ, եթե ընտանիքս չլիներ աջակից կողքիս:

Ամուսինս ինձ միշտ աջակցել է, միշտ եղել կողքիս: Նա ընդունել է իմ մասնագիտությունը, որպես հայ տղամարդ ընդունել է այն, որ ես միշտ ուշ եմ տուն գնացել: Անհրաժեշտության դեպքում պահել է երեխաներին: Ուրախացել է իմ հաջողություններով, համարելով, որ դրանք նաև իրենն են:

Հաջողությունների հասնելու համար անհրաժեշտ է աջակցող ընտանիք, եթե չունեցար ոչինչ անել չես կարող:

-Ինչպե՞ս կբնորոշեք Ձեզ մեկ բառով:

– Դժվար հարց է (խմբ. ժպտում է): Կդժվարանամ մեկ բառով բնորոշել ինձ: Բարի եմ, անհրաժեշտության դեպքում խիստ, պատասխանատու եմ շատ: Բայց մեկ բառով ասել չեմ կարող:

-Եթե այս պահին ընտրելու հնարավորություն ունենայիք հետ բերել Ձեր կյանքի մեկ իրադարձություն, որը դա կլինե՞ր:

Ուսանողության տարիները, երբ ես սովորում էի Վոլգոգրադի քննչական բարձրագույն հաստատությունում: Շատ լավ տարիներ էին, հաճույքով նորից կապրեի: Այդ ժամանակ ամուսինս էր միշտ կողքիս, ինձ միշտ ուղեկցում էր: Շատ բովանդակալից և անհոգ տարիներ են եղել:

DSC00001 copy

-Ասացիք, որ Ձեր մայրը դեմ էր ոստիկան դառնալու որոշմանը: Եթե Ձեր աղջիկը ևս ցանկանար ոստիկան դառնալ, արդյո՞ք կողմ կլինեիք:

Ես էլ եմ դեմ (խմբ. կատակում է): Իրականում, եթե իմ աղջիկը ևս այդքան կսիրի և երջանիկ կլինի իր աշխատանքով ինչպես ես, ապա թող դառնա: Իսկ եթե ուղղակի պետք է վերաբերի որպես աշխատանք, ավելի լավ է՝ ոչ: Ես դա չեմ ընդունում: Եթե հասկանա, որ դա իր տեղն է, երբեք չեմ խոչընդոտի:

Կին ոստիկանը զրույցի վերջում վստահաբար ասաց. իր աշխատանքը, թեև շատ դժվար է, բայց միաժամանակ շատ շնորհակալ աշխատանք է. «Երբ երեխան անչափահաս է և հայտնվում է ոստիկանությունում, չի հասկանում, թե ինչ ես անում դու իր համար: Միայն տարիներ անց է դա գիտակցում, երբ արդեն չափահաս է և հասարակության համար պիտանի մարդ»:

Նելլի Դուրյանը պատմում է, որ հաճախ են լինում դեպքեր, երբ փողոցում հանդիպում է իր երեխաներին, ովքեր մոտենում են և իրենք շնորհակալություն հայտնում ժամանակին ցուցաբերած օգնության համար:

Արև Ավագյան

Իրավաբան.net

  Դիտվել է`

Իրավաբան TV

Հետևեք մեզ Facebook-ում

  Պատուհանը կփակվի 6 վայրկյանից...   Փակել